Fundusze unijne są przyznawane za pomocą wniosków wypełnionych przez beneficjenta. Jednak ich droga do momentu przyznania pieniędzy jest w Polsce bardzo długa. Aby rozpocząć nasz krótki wywód należałoby na początku wspomnieć o całym schemacie decyzyjnym odpowiedzialnym za przyjmowanie wniosków o fundusze unijne wszelkiej maści i rodzaju, należące do różnego rodzaju programów wyrównywania szans w całej Polsce.

 Na samym dole mamy beneficjenta, który ubiega się o dopłaty np. rolnicze do produkcji jakiegoś rzadkiego zboża. Następnie mamy agencję pośredniczącą pierwszego stopnia ,którą na polskim rynku są firmy pomagające przeciętnego rodzaju zjadaczom chleba w uzyskaniu wsparcia.

Zazwyczaj ich oferta jest tak bardzo kusząca, że musimy im zapłacić 5% wartości całej dotacji aby wogóle rozpocząć całą procedurę i w dodatku wogóle nie mamy gwarancji, że uzyskamy jakiekolwiek dotacje. Następną instytucją jest agencja pośredniczącą drugiego typu, która podejrzewam prowadzi kolejną weryfikację (czyli tak naprawdę nie robi nic), aż wkońcu nasz wniosek o fundusze unijne trafia do instytucji zarządzającej.

 Jest to kolejny twór isniejący jako wymysł naszych włodarzy, którzy przecież muszą dać miejsca pracy swoim znajomym. Równolegle do instytucji zarządzające działają kolejne trzy, a mianowicie Komitety Koordynujący i Monitorujący, a także kolejna Instytucja Koordynująca.

Fundusze unijne ,o które się ubiegamy są dopiero w połowie procesu decyzyjnego, a już przeszły przez kilka rąk zmęczonych od przerzucania dużej ilości kartek bo raczej wątpie, że ktoś to naprwdę w naszym kraju cokolwiek z tych wniosków czyta.

Następnie działa instytucja audytowa i wniosek o nowe fundusze unijne musi otrzymać zgody instytucji pośredniczącej w certyfikacji, a następnie instytucji certyfikującej dany projekt. Przed ostatnim pułapem jest uzyskanie zgody Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, aż w końcu trafia to do Komisji Europejskiej, której zadaniem jest końcowa weryfikacja i zgoda na wprowadzenie projektu.